Hva er motivasjon?
- Indre og ytre motivasjon

I følgje Imsen (2006) handlar motivasjon om korleis kjensler, tankar og fornuft tvinnar seg saman og gir farge og glød til dei handlingane vi utføre. Motivasjon defineras gjerne som det som forutsaker aktivitet hos individet, det som held aktiviteten ved like, og det som gir den mål og meining. Slik eg ser det er motivasjon noko som startar opp, noko som gir ei rørsle, og ei retning. Det er noko som driv ein, og som ofte er knytte til interesse. Det handlar på mange måtar om å verta gira, engasjert, og positivt innstilt til å gjennomføre noko. Motivasjon for meg skape forventningar og interesse. Ein kan seie at å få i gang motivasjonen er alfa omega, både på skulen og i privat livet.

Motivasjon er ein situasjonsbestemt tilstand som påverkas av verdiar, erfaringar, sjølvoppfatning, og forventningar. Mange kjensler spelar inn. Både glede, smerte, lyst, angst, meisring, status, ambisjonar og mange fleire. Alt dette hang saman i kultur og arv. Kjensler, kognisjon/tenking og motivasjon påverkar kvarandre gjensidig. Dette er illustrert i modellen ”sinnets triologi”.

Det er mange ulike måtar å sjå på motivasjon. Eg dreg fram nokre pedagogiske grunnsyn, og deira syn på motivasjon. Det behavioristiske perspektivet baserar seg på teorien om straff og belønnig. Dette er noko eg trur alle lærarar nytte nesten kvar dag i det ubevisste. Til dømes dersom de jobbar bra denne timen skal de få spele kort dei fem siste minutta, eller dersom de ikkje er rolege får de ikkje spele kort i dag. Det kognitive perspektivet legger vekt på korleis tankane våre bidrar til å forme motivasjon. Dei meinar i følgje Imsen (2006) at menneske er nyfikne og undersøkjande. Basert på trongen til å finne meining, motiverar det til læring. Ein er ute eter ubalanse i systemet som skal føre til akkomodasjon.

Det humanistiske perspektivet ser på menneske som sjølvstendige og fridomssøkjande, de søker etter meining og er klar til å ta ansvar. Medan behovsteoriane forklare mennesklege handlingar ut frå grunnleggjande behov, som er blant de tidlegaste og mest utbrette oppfatningane om motivasjon. Her står Maslows behovhierarki sterkt. Eg meinar at alle desse teoriane står i samspel i mi tolking av kva motivasjon er.

Når vi snakkar om motivasjon snakkar vi om indre og ytre motivasjon. Slik eg ser det så er ytre motivasjon noko ein gjennomfører fordi at ein vert påverka av andre. Om ein tenkjer seg om så er det ikkje sikkert at ein gjennomførar det fordi at ein sjølv vil det. Det kan vera grunna forventningar frå andre eler for å oppnå belønning. Medan indre motivasjon ser eg på som noko ein gjennomføre av eigen lyst. Noko ein gjere fordi ein sjølve er interessert, at ein sjølv vil oppnå noko med aktiviteten. Ein kan kanskje seie at det er eit slags indre driv som driver deg til aktiviteten fordi ein sjølv vil det. Det er mange argument for og imot indre motivasjon. Nokon kan seie at ytre motivasjon er ei slags falsk motivasjon, då ein gjennomførar noko for andres skuld. Nokon meinar at belønning er ei ulempe då det kan verke slik at ein gjennomføre aktiviteten for å oppnå belønning i form av gjenstandar, då mange meinar at karakterane i seg sjølve er belønninga. Sjølv tenkjer eg på dei som slit på skulen. Det er ein kamp kvar dag då leksa skal gjerast. Eg syns i grunn at å gi desse elevane belønning for å oppnå noko, så kan det vera ei stor motivasjon for de som manglar den fullstendig. De gjere nok i hovudsak arbeidet for å tene pengar og ser ikkje viktigheita av å gjere det bra, men er det ikkje viktigast at ein består?
Mange kan seie; ja men kor lenge skal ein belønne, skal det verta ein vane? Eg trur at dette handlar om modning. Dersom ein etter nokon år kuttar rett av med belønninga. så kan det hende at det er heilt greitt for personen, då ein har modnast og ser at det er viktig å bry seg om utdanninga si. Ein ser kanskje på det tidspunktet at eg kan faktisk klare å oppnå like gode resultat utan belønning. Det handlar ofte om at barn treng å sjå framgangen i form av gjenstandar. Andre meinar også at indre motivasjon er ei større motivasjon, då ein utan påverknad frå andre ser at ei sjølv kan klare å meistre noko. det handlar om å finne seg sjølve og sine handlingar utan å verta påverka av andres handlingar.

Men kan ei velje kunn ein motivajsonstype. Korleis kan ein ikkje påverkast av andre? Menneske er eit sosialt vesen. Korleis kan ein danne seg eit sjølvbilete utan å verta påverka av andre? Korleis kan ein frå nyfødt av klar å danne eit bilete av seg sjølve utan at ein høyrer på noko frå andre?

Slik eg ser det påverkar ytre motivasjon til betre indre motivasjon. Dersom ein får god respons, mykje ros og støtte frå verda rundt ein, da vil det skape ei kjensle av at ein verkeleg kan klara noko på eigehand. På denne måten vil ein vekke meistringsmotivasjonen inni seg.
I skulen har elevane krav på tilpassa opplæring, samt tykkjar eg at dei også bør få tilpassa motivasjon. Eg ser på det som ei svært utfordrande oppgåve å motivera elevane, særleg å halde motivasjonen deira oppe. Som lærar meinar eg at det er viktig at ein står fram som eit godt førebilete, støtte, motivarar og inspirarar. Grunnlaget for tilpasse motivasjon samt TPO meinar eg at er å kjenne elevane sine. Ein må vita grunnar til at dei eventuelt trekkjer seg vekk. Ein må konfrontera elevane, sikre at dei veit at du ikkje er ”ute etter å ta dei”, men sikre eit trygt og godt læringsmiljø, der det er lov å feile. Dersom ein ikkje prøver, vinn ein ikkje. Ein må sørgje for å ha reglar, men ein må vera snill samtidig som ein er streng, ein slags omsorgsfull disiplin. Elevane må veta at dei kan stola på oss, veta at me er der for dei, og at me ynskjer det beste for dei. Eg trur at når det gjeld å motivera elevar så må ein veta kva som interesserar dei. I meiningsfylt matematikk av Botten (2003) står det eit døme om ein elev som slit med matematikk, læraren finn ut at eleven er interessert i musikk og dyr. Læraren tek då med seg eleven til dyrebutikken, let ho rekne med prisar, prosent osv, frå butikken, samt lage statistikk rundt kva musikk venene hannar likar. Eg meinar at bobla her er å kjenne elevane, det andre kjem utanfor.

Konstruksjon og design
Framtidas skule

I tre veker nå har me hatt eit stort prosjekt der konstruksjon og design stod på tapetet. Me fekk i oppgåve å konstruere og designe framtidas skule. Framtidas skule skulle vera ein base for mellomtrinnet der me skulle ta utgangspunkt i at det var 30 elevar i kvar klasse.
Me såg på dette som ei lærerik og spennande oppgåve, og sette i gang arbeidet med stor iver.
Første del av prosessen starta i formingssalen, der me vart introdusert for dataprogramma sweet home 3D og google sketchUp. Desse programma var grunnlaget for skissa me skulle teikne. Sweet home 3D er eit enkelt program som ein kan nytte til å lage grunnflata og møblere. Google sketchUp er eit litt meir avansert program som er for utvendig og innvendig konstruksjon og design.
Etter gjennomgangen av programma og oppgåva sette me oss saman for litt idemyldring. Me vart fort einige at me ville fokusere på at denne skulen skulle ha mykje lys, store gode rom, og godt inneklima. Me ville mikse det tradisjonelle og det moderne, me ville fokusere på fleksibilitet og samhald. For design ville me ha ein femkantet hestesko, med eit stort amfi i midten. Etter kvart som me diskuterte fann me ut at framtidas skule, vart i grunn vår drømmekule, der budsjettet var ubegrensa. Det vart slik då framtida er eit så vidt begrep, det kan vera neste år, om ti år, eller om hundre år, kven veit kanskje vil framtidas skule sveve i lufta.
Det vart fort tydleg at me alle ville ha trekk frå dei skulane me har vore på, inn i vår skule. Me skiltes ved dette, og tok helg. Me vart einige om at alle skulle tenkje på skulen, samt lese ein artikkel om miljøretta helsevern i skule, på helsetilsynets heimeside. På måndagen møtte me igjen. Etter å ha lese artikkelen fann me ut at å byggje ein skule er ikkje så enkel så me hadde trudd. Det er veldig mange reglar som spelar inn i bygging av skule, alt frå areal, vindauge, material val, nødutgangar , lys og lyd, til toalett og bøttekott.
Vårt ønske for vår skule var at lokalet skulle utformast for å skape et miljø som fremmer helse, trivsel, gode sosiale og miljømessige forhold, samt førebygger sjukdom og skade. Me ville unngå ulykker og støy. Me ville skape best mulig læringsarena for elevane.
Då dette vart på plass, byrja me med skissene. Me delte gruppa og byrja med kvart vårt program, me veksla på arbeidet slik at alle fekk vera innom programma. Mi hovudoppgåve var sweet home 3D, der eg stod aleine for all innredninga. Me fann snart ut at i praksis var det enklare å konstruere ein vanleg hestesko i staden for vår femkantete.
Me hadde alle mange ønskjer om kva rom me ville ha. Me vart einige om at me ville dele skulen inn i tre fløyer, a,b,og c. Me ville at kvar klasse skulle ha to klasserom kvar med skyvedør i mellom, på denne måten kunne klassen delast etter behov. På skissa har me tatt utgangspunkt i at dei sitt to og to, med dette kan regulerast. Me ville alle bevare den tradisjonelle undervisnings, men samtidig ha fokus på samarbeid i det sosiokulturelle læringssynet, i tillegg valte me også ein samligskrok for undervisning. Kvar klasse skulle også ha ein garderobe i fløya sin, samt herre og dame toalett. Me ville også ha eit datamaskinrom, lager, grupperom, handikap toalett, kantine, aktivitetsrom, bibliotek, bøttekott, musikkrom og skulekjøkken.
Då skissene var på plass, møtte me i formingssalen for å byrje bygginga av modellen.
Dette var eit stort arbeid, og me fann snart ut at me hadde laga basen vår alt for stor, derfor valte me å flytte musikkrommet og skulekjøkkenet over på felles arealet. Det første me måtte bestemme oss for var kva måletokk me ville nytte, for å få ein litt større modell nytta me ein målestokk der 1,5 cm tilsvarte 1meter i røynda. Me byrja å måle og teikne opp grunnflata, rom og veggar. Me skjærte ut, noko som var eit tungt og nøyaktig arbeid. På grunn av mykje sjukdom fann me ut at me ikkje vill få tid til å skjære ut vindauge og dører som me i utgangspunktet hadde tenkt, me valte ein raskare metode som var å male dei på.
Me limte veggene på, og lot det tørke til dagen etterpå, dette var min jobb. Då me kom igjen dagen etterpå byrja me med å male modellen, og lage tak. Då det var mykje sjukdom i gruppa, vert det travle og lange dagar.
Men modellen vart ferdig og klar til presentasjon fredag 16.1. Etter å sett dei andre sine løysningar og fått stilt ein del spørsmål, fann me ting me godt kunne hatt endra. Som for eksempel rom størrelsane, og dør rett inn i garderoben. Hadde me fått ein sjanse til så hadde me endra å på dette.
Etter ein liten pause frå modellen var det rett på fagtekst, manual, og undervisningsopplegg. Me delte på arbeidet og skriveprosessen gjekk bra. Mitt hovudområdet var her fagteksten, delar av manualen, og undervisningsopplegget.
Me gjorde oss klar til framsyning, ved å lage ein power point, der me også ville vise dataprogramma me har nytta.

Arbeidsprosessen vår kan i stor grad beskrivast gjennom entreprenørskap. Me byrja med ein ide, utvikla den, samarbeide, lagde eit produkt, og utførte dette i praksis.
Det har vore ein lang og lærerik prosess, men mykje arbeid på kort tid.
Eg tykkjar at motivasjonsfaktoren kunne vore betre før oppgåva, me kunne til dømes fått inspirasjon ved å kikke på andre skular. Eg tykkjar også at nokre delar av oppgåva har vore litt uklar. Men alt i alt tykkjar eg at oppgåva i utgangspunktet var god og at det har vore ein lærerik prosess. Me har verkeleg fått oppleve samarbeid i stor grad, me har lært om matematikk , konstruksjon og design, der nøyaktigheit er svært viktig for å få eit bra resultat. Me har hatt vår første store framsyning, og me har erfart at det er ikkje alt som er like lett å gjennomføre i praksis.
Me har samarbeid slik det vil verte for oss i framtida, me ha til tider vore veldig ueinige, men kome til ei løysning til slutt. Eg er veldig fornøgd med framsyninga ,eg synes at det var kjekt at me var den einaste gruppa som hadde alt å teke med begge dataprogramma. Eg kan godt skjønne at dei andre gruppene vart litt misunnelege på framtidas skule, då dette er ei veldig aktuell oppgåve i vår utdanning, då me har lært mykje om krav som vert stilt for skular. For eksempel at kvar elev skal ha eit areal på 2-2,5 kvadratmeter, i tillegg til lærar. Pultar skal også setjast 80cm frå varmeomnar, ventilasjonsanlegg osv. Dette er noko eg veit at ikkje vert gjennomført alle stader i praksis.

For vårt undervisningsopplegg hadde vi planlagt at elevane skulle gå saman to og to og lage sitt drømme rom. Klassen består av 30 elevar, slik at det vart 15 grupper. Me har på forhand bestemt målestokk, og kva rom dei ulike gruppene skal innrede. Me skal ha to soverom , ei stove, eit kjøken og eit toalett, dette skal setjast saman til eit slags dokkehus, slik at dei kan plasserast i etasjar og vi kan sjå inn i dei, vi skal også ha eit hus a dei der vi kan sjå opp i. Vi byrja med å fortelje dei kort om vårt prosjekt, samt vise dei sweet home 3D, google sketchUp, og vår modell. Elevane skal byrje med å teikne ei skisse av rommet deira, dei må her rekne ut areal, og møblane i målestokk, dei må planlegge. Deretter skal dei byrje å setje saman romma.

Av heile dette prosjektet er eg mest fornøgd over undervisningsdelen. Elevane storkost seg, dei hadde rett å slett ikkje tid til å ta seg pause. Eg ser på dette som ei stor belønning av alt arbeidet gjennom prosjektet. Dei syns dataprogramma var spennande, og minna dei litt om spelet ”the sims”, som nokre av dei spelte på fritida. Dei vart kjempe motiverte og inspirerte til å setje i gang arbeidet. Sidan dette var deira drømme rom så kunne dei ha alt dei ville. Det vart basseng og boblebad i nesten kvart rom, digre fjernsyn, popcorrnmaskinar og alt ein kan tenkje seg.
Dei rekna ut areal både i cm og i målestokk, dette trengte dei hjelp til. Men eg syns at dei tok det raskt og omstilla tenkinga si. Eg demonstrerte meter ved å gå skritt som tilsvara ca ein meter, me viste også med metermål. Då klokka vart kvart over ett måtte me byrje å rydde, sjølv om alle ikkje vart ferdige. Når dette var gjort fekk dei gruppene som hadde rom i same hus, presentere si skisse og rom. Dei forklarte kva dei hadde teikna på skissa som dei ikkje hadde fått tid til å lage, eller pass til å ta med. Dei viste kva rommet skulle verte brukt til, og kva interiør dei hadde valt. Deretter fekk gruppene går rund i dei andre romma å sjå kvarandre sine rom. Før me gjekk heim hadde me ei oppsummering der dei fortalte kva dei hadde lært ut av denne dagen. hadde Dei fortalte at dei hadde lært om målestokk, om kor viktig det var å vera nøyaktig for å få eit bra resultat, dei fekk oppleve kor viktig planleggingsfasen var, og dei hadde lært å samarbeida då begge sine idear og meiningar skulle få komme fram, dei måtte lytte til kvarandre. Av dette utsagne fekk eg ei god kjensle inni meg om at elevane faktisk hadde lært mykje viktige eigenskapar denne dagen, i tillegg så hadde dei hatt det veldig kjekt, samt hadde me :-)

Å sjå slike elever som i den dagen, det er noko som verkeleg motiverar meg, og gjer at eg gledar meg til eg skal halde på med dette kvar dag.
Det at me fekk utføre dette prosjektet i praksis var det bese med heile prosjektet, så det var ei kjempe fin avslutning på arbeidsprosessen.

Blogg om blogging!

Nå er desember månaden kommen, og dette halve året har gått forbi i ein fei. Når eg nå skal vurderer kva eg tykkjar om blogginga, har eg ikkje noko vondt å seie. Det første eg tenkte var skrekk å gru, eg ville ikkje at andre skulle lese det eg hadde skreve. Då me byrja syntes eg eigentlig at det var heilt greitt. Det er kjekt å lese andre sine innlegg, lære og få inspirasjon. Eg tykkjar det er ein svært bra læremetode, då den får oss til å reflektere over det me har hatt som pensum for den veka. Me gjere stoffet til vårt eige, og det vert difor lettare å hugse meinar eg. Den er også ei fin måte å nytte på grunn av at det er noko me kan sjå attende på, eit slags samandrag. I tillegg er det ein fin måte for oss å øve oss på å kommentera kvarandre, og spørsmåla som vert stilt gir gode grunnar til refleksjon og ettertanke. Til tider har eg synest at blogginga har vore litt tidskrevjande, og at det vert litt overprioritert i forhold til andre fag. Likevel er eg svært fornøgd med den, for eg har forstått viktigheita over faget. Når eg tenkjer attende føler eg at eg har lært mykje av å nytte blogging, og er noko eg kan tenkje meg å ha vidare.


No tek eg snart ferie, og takkar for i år.
Eg ynskjer alle ei riktig god jul, og eit godt nytt år.
Så snakkast me igjen i 2009!

” La de 100 MI skoler blomstre”
Gardner

Howard Gardner ( 1943 - ) er ein kjent mann innan forskinga på menneske sine intelligensar. Han har jobba som Harvard professor i pedagogikk og neurologi, noko som har påverka han til å skapa ein annleis teori.
I meir enn 25 år har Gardner forska på menneskets eigenskapar. På 80 – talet lanserte han teorien om multi – intelligensar (MI). Her hevdar han at alle er fødde med dei ulike typane intelligens, men at me utviklar dei og nyttar dei i ulik grad gjennom livet. Korleis ein vert utprøvd, er med på utviklinga av intelligensen. Ein treng høg intelligens for å klare å løyse komplekse problem, men ein treng ikkje nødvendigvis høg intelligens for å klare seg i kvardagen. Dette er eg i grunn heilt samd i. Det er mange døme på at menneske med sterke impulsar klarar seg bra. Ofte dei som sitt bakarst i klasse romme, dei som er litt tause, kanskje dei som har lese og skrive vanskar. Det er ofte dei som kjem lengst her i livet. Det er ofte slik at dei som er flinke teoretisk ikkje klarar å gjennomføre det i praksis. Medan dei andre har meir pågangsmot, og er ikkje redd for å feila.

Gardner vil vekk frå dei tradisjonelle testane og ” Gauss – kurva”. Han tek utgangspunkt i kva elevane kan, og kva dei kan læra. Ikkje kva dei ikkje kan, og kva dei ikkje kan læra.
Gjennom arbeidet sitt har han funne ut at menneske har minst 10 ulike intelligensar:

1) Verbal – lingvistisk intelligens, som handlar om å vera flink språkleg.
2) Logisk – Matematisk intelligens, som handlar om å vera velutvikla innanfor matematikk og naturvitenskap, evna til å tenkje logisk, analysera og løysa problem.
3) Musiklask – intelligens, er typisk for komponistar og musikarar. Det er evna til å uttrykkje seg gjennom instrument, og rytmikk.
4) Spatial – intelligens, er typisk for arkitektar, kunstnarar osv. Det handlar om å ha evna til å sjå romlege relasjonar.
5) Kroppsleg eller kinestetisk intelligens handlar om finnmotorikk, kontrollere kroppsrørsler, nytte kroppen til å skape produkt osv.
6) Interpersonleg intelligens (sosial-), er evna til å oppfatte og reagera adekvat på andre menneske sine stemninigar, ynskje, kjensler og behov.
7) Intrapersonleg intelligens ( intuitiv -) handlar om evna til sjølvinnsikt.
8? Natur intelligens, handlar om evna til innsikt og kunnskap om den levande naturen.
Men denne teorien er ikkje fullt godtatt som ein intelligens enda.

Gardner er fortsett på jakt etter talent som kan definerast som intelligens. Han er på jakt etter det ekta. Han meinar at alle elevar passar inn under hans teori, ikkje avgrensa typar elevar. Flest mogleg av born sine evner må stimulerast. Han har kritisert skulen for at undervisinga må sikta mot ekte forståing. Han har også sjølv vorte kritisert ved at teorien hans har vorte nytta til å forsvara ulike måtar for å tilpassa undervisninga til alle elevar, t.d bruken av læringsstilar.

Eg kan sei meg samd i at dei fleste vil kjenne seg at ein stad i Gardners intelligensar, kanskje fleire stadar. Det som er viktigast for meg er at elevane skal utviklast til deira fullaste potensiale. Eg syns det er viktig at elevar her eigne talent dei kan vera stolt over, og som dei kan få utvikle seg i. Det skal ikkje berre fokuserast på det, ein treng breiare felt kunnskap. Men eg meinar at elevar treng å få vise sitt talent, kjenne meistring og stoltheit.
Eg kjenner ein som har lese og skrive vanskar. Denne eleven hatar alt som har med skule å gjere. Men eleven er utruleg flink i handarbeid og alt som har med sjø å gjere. Foreldra står hardt på for at han skal få ein kjekk skulegang, der ikkje alt er tungvindt for han. Difor har dei fleire gongar invitert klassen med på turar til sjøen og skogen, der han kan visa fram sitt talent saman med dei andre. Noko som gir han kjensla av å meistra noko som kanskje ikkje dei andre kan. Dette er viktig for å verta motivert.

Alle kan utvikle seg

Det sosiokulturelle perspektivet baserar seg på det sosiale og kulturelle i samfunnet.
Alt skjer i ein samanheng. Me lærar gjennom venner, familie, media, språk, hjelpemiddler, og historie. Me byggjer på det menneske før oss har funne ut. Altså det sosiokulturelle perspektivet meinar at me lærar gjennom kultur, elevane både gror og dyrkast inn i ein kultur.
Det meines at all individuell utvikling og tenking har utgangspunkt i sosial aktivitet.

Vygotskij (1896 – 1934) er ein sentral person i det sosiokulturelle grunnsynet. Han byggjar på eit marxistisk grunnlag. Noko som kan ha tilknyting til hans bakgrunn, då han levde i ei tid med samfunnsutvikling og klassekamp.
Han meinte at borns kulturelle utvikling forgjekk på to plan; først på det sosiale planet, deretter på det psykologiske. Det går altså frå at borne gjere ting saman med andre, til å gjera ting aleine. Dette har han forklart i den proksimale utviklingssona. Den baserar seg på at ein står aleine, og rundt ein står personar eller hjelpemiddel som er flinkare enn ein sjølve. Ein skal lære frå desse faktorane rundt ein, og utvikle seg i lag gjennom samspel. Denne sona er dynamisk, og endrar seg heile vegen.
Ein legg stor vekt på hjelpemiddel. Reiskapane står mellom oss og verda, dei er mellomliggjande, formidlande, eller medierande.

Eg er i grunn heilt einige med det sosiokulturelle synet. Ein lærar ved å samarbeide heile tida. For å kunne finne på noko, laga eigne tankar så må det vera ein bakgrunn for det. Ein blir alltid påverka av det ein har rundt seg. Eg meinar at ein samarbeidar nesten heile tida. Dersom ein les ei bok så samarbeidar ein med forfattaren. Hadde ein ikkje hatt boka som er eit verktøy, så hadde ein ikkje på eigenhand kome på for eksempel korleis dette pedagogiske grunnsynet er. Å kunne nytte reiskapar og samarbeide saman med andre, gir ein heile tida sjanse til å utvikle seg. Vygotskij meinar at alle kan utvikle seg, og er heilt einig.

Det sosiokulturelle synet er for tida veldig populært. Eg trur at dette har med å gjera at det fokuserar sterkt på språk, tenking og problemløysing. Ein må delta i det kulturelle liv. Det er viktig at ikkje skulens undervising skjer innanfor eit lukka, teoretisk verd, men at den har eit ope syn for korleis skulen plasserar seg i forhold til elevanes liv og kulturar utanfor skulen.
Det er heilt klart at å samarbeide er ein effektiv læringsmetode.
Dersom ein samarbeidar med andre menneske, så kan ein etterpå kanskje klare å utføre det ein har lært på eigenhand:-)

Konstruktivismen

Det konstruktivistiske utgangspunktet baserar seg på at ein avvise at kunnskap er objektive sanningar som kan overførast mellom menneske. Kunnskap er i stede noko me menneske må konstruera sjølve gjennom aktivitet. Piaget har hatt enorm innflytelse her. Han var svært opptatt av korleis born lærar. Han var ikkje opptatt resultata, men kvifor born gjere feil. Han har ført mykje eksperiment på dette, basert på samtale, dialog, prøving, feiling og forsking. Det var han som kom med teorien om det mentale skjemaet. Det mentale skjemaet er eit aktiv handlingsmønster som utviklast frå fødsel av og vidare gjennom livet. Dette er noko som endrar seg i hjernen, indre representasjonar av ulike erfaringar. Altså det mentale skjemaet er noko som endrar seg, og utvidar seg meir etter fleire erfaringar ein får. Til dømes dersom ein seier ordet bil. Da kan eg mykje om det, utan at eg treng å sjå det. eg har eit bilete inni hovudet mitt om denne gjenstanden.

BIL:
Bagasjerom, vindauge, setetrekk, sete, matter, ratt,
knottar, dørar, motor, hjul, drivstoff, spylarvæske,
kjølevæske, pedalar, ulike fargar og størrelsar,
musikk, vindaugsviskerar, osv.....

Eg kunne skreve mykje meir, for skjemaet mitt innanfor bil er veldig vidt. Bil er noko eg har kjent til i mange år. medan skjemaet mitt om til dømes Colombia er litt smalare, fordi det er ikkje fullt så kjent for meg.

Læringsprosessane i følgje konstruktivismen dreiar seg om to delprosessar: assimilasjon og akkommodasjon. Assimilasjon er den prosessen som kjem først. Det vil seie å tilpasse verda til seg sjølve. Altså ein tilpasse den nye kunnskapen ein får med noko ein kjenne til frå før, ein knytte det til tidlegare erfaringar. Seinare kjem akkommodasjonsprosessen som handlar om å tilpassa seg sjølv til verda. Det vil seie at ein ser fleire samanhangar mellom ting, og får ei djupare forståing for læringa. Det er dette som er den verkelege læringa.

Eg har eit døme på det: då eg var lita var me tre born som var mykje saman. Det var syskenborne mitt og naboguten. Syskenborne mitt kalla jo far min sjølvsagt for onkel. Det gjorde også naboguten. Heilt til han byrja på skulen så trudde han at pappa heite onkel. Når han byrja på skulen fann han ut kva onkel eigentleg tyder, og at pappa ikkje heite onkel, men at han verkeleg hadde eit anna namn.
Då tenkje eg at han assimilerte ved at syskenborne mitt kalla han onkel, det vart då eit kjent ord for han, og difor kalla han pappa onkel, og trudde han heite det på ordentleg. Han knytte pappa og namnet onkel saman av tidlegare erfaringar. Seinare fekk han ei djupare forståing for ordet onkel, og oppdaga då at pappa hadde eit anna namn. Han akkommoderte. I tillegg endra og utvida det mentale skjemaet hans rundt ordet onkel.

Hukommelsen

Denne veka har eg valt å skrive om hukommelse. Dette er noko som verkeleg fekk meg til å tenkje. Menneskets hukommelse er utruleg fasinerande. Tanken på hjernen som eit så komplisert maskineri er utanfor mi forståing. Me har kortidsminne og langtidsminne. Den kan innkode, lagre og gjenhente informasjon. Den kan slette det vi ikkje har brukt for, eller vonde minner vi vil fortrenge.

Eg trur mange kan kjenne seg igjen ved at det av og til kjennes ut som at hjernen er full. Den har rett og slett vorte overbelasta. Eg tykkjar at det er viktig å finne sin eigen læringsstrategi. Det er mykje stoff som skal inn i løpet av skulegangen, og mykje me kjem til å gløyme. Eg kan kjenne meg igjen ved å og torturere meg sjølv gjennom mykje stoff, berre for å lette på samvitet, utan å hugse særleg mykje. Eg trur at det vert mykje lettare å lære dersom ein har ein god læringsstrategi, og dersom ein tek seg tid til la informasjonen søkkja inn i hukommelsen og lagre seg.
Som i kognitivismen så er gløymsle også min verste fiende. Eg er opptatt av å finne min strategi, men det er ikkje enkelt. Eigentlig har eg pugga mykje tidlegare, det er tungt. Men då me laga historiar og såg for oss stadar, så var det kjempe enkelt å hugse dei 14 største landområda i verda. Eg meinar at det er enklare å hugse stoffet dersom ein knytte det til noko ein kan frå før, bearbeidar, og repiterar.

Eg har lust å fortelje noko som eg opplever ofte.
Eg jobbar i ein skobutikk. Eg har mange kundar som ikkje klarar å bestemme seg for kva dei vil ha. Dei prøver kanskje alt i heile butikken, så går dei heim for å tenkje på det. Neste dag kjem dei kanskje igjen for dei har angra seg i at dei ikkje kjøpte dei. Men når dei ser dei denne gangen, så ser dei ikkje ut slik som dei hugsar. Dette tykkjar eg at er eit godt døme på korleis kortidsminne fungerar, og at hukommelsen aleine kan endre eit bilete.

Å vera bevisst om si eiga læring, er ikkje like enkelt for alle.
Det er viktig for oss som lærarar å vite om dei ulike teknikkane slik at vi kan hjelpe elevar i å finne deira læringsteknikk.